profilaktyka insulinooporność

jak rozpoznać insulinooporność, jak nie chorować

14 listopada -Dzień Walki z Cukrzycą Obecnie cukrzyca typu 2 jest prawdziwym problemem XXI wieku, liczba chorych na świecie stale rośnie. Szacuje się, że w Polsce jest ponad 3 miliony diabetyków, a co czwarta osoba nie wie, że choruje. Cukrzyca nieleczona i niekontrolowana prowadzi do wielu powikłań, takich jak uszkodzenie nerek, choroba niedokrwienna serca, zaćma cukrzycowa, zaburzenia psychiczne, a w konsekwencji może spowodować śmierć. Równolegle coraz bardziej powszechny staje się stan przedcukrzycowy. Może dotyczyć już co czwartego Polaka. W tym czasie pogłębia się insulinooporność - stan obniżonej wrażliwości tkanek na insulinę, która w normalnych warunkach obniża poziom glukozy we krwi. Insulinooporność sprzyja tyciu i może doprowadzić do cukrzycy typu 2. Zarówno cukrzyca typu 2, jak i insulinooporność najczęściej są wynikiem błędów żywieniowych, takich jak na przykład nadmierna ilość jedzenia, skutkująca rozwojem nadwagi i otyłości, częste przekąski (zwłaszcza słodkości) oraz słodkie napoje. Dodatkowo brak lub niewielka aktywność fizyczna potęguje ten efekt. W tym miejscu muszę jednak wspomnieć, że problem insulinooporności może dotknąć także osoby szczupłe. Warto więc znać objawy tego stanu. Po posiłku zawierającym węglowodany stężenie glukozy we krwi rośnie, a trzustka wydziela insulinę, która obniża poziom glukozy. Kiedy tkanki nie reagują na fizjologiczne dawki insuliny (insulinooporność), poziom glukozy we krwi nie obniża się. Żeby wywołać taki efekt, trzustka wydziela jeszcze więcej insuliny. Wysokie stężenie insuliny (hiperinsulinizm) utrudnia odchudzanie i może powodować przyrost masy ciała mimo normalnej diety. To błędne koło, bo z kolei nadwaga nasila insulinooporność. Innymi powszechnymi objawami insulinooporności są nadmierna senność po jedzeniu, napady głodu 2-3h po posiłku oraz ciągłe zmęczenie. Jeśli choroba postępuje, stopniowo rozwija się niewydolność wydzielnicza trzustki. To oznacza coraz mniejsze wyrzuty insuliny i w konsekwencji permanentnie wysoki poziom glukozy we krwi. Wtedy mówimy już o cukrzycy typu 2. Zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu bardzo ważne są zmiany w stylu życia. Aktywność fizyczna dostosowana indywidualnie pod względem intensywności to podstawa. Już 30 minut umiarkowanej aktywności 5 razy w tygodniu daje dużo korzyści. Należy też ograniczyć używki (papierosy, alkohol). Oczywiście zmiany powinny objąć także dietę. Przede wszystkim należy zrezygnować ze słodyczy i innych produktów, które zawierają dużo cukru. Należą do nich między innymi słodkie napoje, ciasta, ciastka, smakowe jogurty, miód, wysokoprzetworzona żywność. To pomoże w obniżeniu cukru we krwi. Poza tym dobrym wyborem będą razowe produkty zbożowe zamiast tych z oczyszczonej, białej mąki. Warto zadbać o odpowiednią ilość wody oraz dużą ilość warzyw w diecie (minimum 3 porcje dziennie). Stawiamy na dietę o niskim indeksie glikemicznym. Ważne są regularne badania, bo dzięki nim odpowiednio wcześniej dowiemy się o problemie. W przypadku diagnostyki cukrzycy najczęściej wykonuje się pomiar stężenia glukozy we krwi na czczo lub doustny test obciążenia glukozą. W tym badaniu oznacza się poziom glukozy we krwi po 1 i 2 godzinach od spożycia specjalnie przygotowanego roztworu glukozy. Tymi samymi badaniami można zdiagnozować insulinooporność, wystarczy dodatkowo wykonać pomiar stężenia insuliny. Im szybciej wykryjemy nieprawidłowości, tym lepiej. Autor: Katarzyna Górka

 

16. listopada 2017 r.
Zamknij menu